Eind jaren zeventig zette Sietz Leeflang van De Twaalf Ambachten in Boxtel het fenomeen klussenbedrijf op de kaart. Hij ontdekte dat er een grote behoefte bestond aan vaklieden, die breder inzetbaar waren dan de traditioneel geschoolde en gespecialiseerde vaklieden als schilders, loodgieters, timmerlieden of dakdekkers.

Geleidelijk kwamen er steeds meer kleinschalige ondernemers die met hun ‘klussenbussen’ rondreden om te voldoen aan de nieuwe vragen uit de markt. De leidende gedachte daarbij was voor velen een maatschappij waarin kleinschaligheid de beste waarborg biedt voor mens- en milieuvriendelijke arbeid en productie.

Begin jaren tachtig vestigden zich tientallen klussenbedrijven, niet zonder problemen overigens. De Vestigingswet Bedrijven 1954 maakte het feitelijk onmogelijk om als klussenbedrijf op een legale manier actief te zijn. Om als multifunctioneel vakman te kunnen werken, moest je over tientallen diploma’s beschikken, die ieder op zich een aantal jaren studie vereisten.

Met de vestigingswet als gemeenschappelijk probleem, trokken Vlokkers van het eerste uur gezamenlijk ten strijde voor de erkenning van het klussenbedrijf als nieuwe bedrijfstak. Daarnaast werd over een zorgvuldige omgang met het milieu, alternatieve materialen en werkwijzen ook uitvoerig gesproken. De eerste vijftien jaar van de VLOK stonden vooral in het teken van de saamhorigheid. De leden kwamen graag bijeen om ervaringen uit te wisselen en brachten bedrijfsbezoeken om hun kennis te vergroten.

In 1986 kregen de Vlokkers voor het eerst een eigen clubblad waardoor die geschiedenis goed te volgen is: Maatwerk.

In 1996 ging een vurige wens van de VLOK in vervulling. De regering stelde een vereenvoudiging van de vestigingswet in het vooruitzicht. Deze vereenvoudiging werd in fasen uitgevoerd en in 2007 werd de vestigingswet volledig afgeschaft.